زياد داشت . در سال‌هاى قحطى كرم و جوان مردى او مانع از آن بود كه مردم رنج قحطى را احساس كنند . از گام‌هاى برجسته او در راه بالا بردن بازرگانى مكّيان ، پيمانى بود كه با امير « غسّان » بست . اين اقدام سبب شد كه برادرش « عبد شمس » با امير حبشه و « مطلب » و « نوفل » دو برادر ديگر وى ، با امير « يمن » و شاه « ايران » معاهده ببندند تا كالاهاى بازرگانى دو طرف ، با كمال آزادى و اطمينان به كشور يك ديگر صادر شود ؛ اين معاهده ، مشكلات زيادى را حل كرد و بازارهاى زيادى را در مكّه پديد آورد كه تا طلوع ستارهء اسلام باقى بود . علاوه بر اين ، از كارهاى پرسود « هاشم » پىريزى مسافرت قريش در تابستان به سوى « شام » و در زمستان به جانب « يمن » بود و اين شيوه تا مدتى پس از طلوع اسلام نيز ادامه داشت . اميّة بن عبد شمس رشك مىبرد « اميّه » فرزند عبد شمس ، برادرزادهء « هاشم » بر عظمت و بزرگى عموى خود حسد ورزيد و با بذل و بخشش ، خواست قلب‌هاى مردم را به سوى خود جلب كند ، ولى على رغم كوشش‌ها و كارشكنىهاى زياد ، نتوانست روش « هاشم » را تعقيب كند و بدگويىهاى وى ، بر عظمت و عزّت هاشم افزود . آتش حسد در درون « اميّه » زبانه مىكشيد ، سرانجام عموى خود را وادار كرد تا پيش بعضى از دانايان عرب ( كاهن ) بروند و هر كدام مورد تحسين او قرار گرفت ، زمام امور را به دست گيرد . عظمت « هاشم » مانع از اين بود كه با برادرزادهء خود به نزاع برخيزد ، ولى اصرار « اميّه » وى را مجبور كرد كه با دو شرط به اين كار اقدام كند : 1 . هر كدام از اين دو نفر كه محكوم شود ، صد شتر سياه چشم در روزهاى حج قربانى كند . 2 . شخص محكوم بايد ده سال از مكّه بيرون برود .